My english-language friends: I'm sorry that I write this by slovianic but in english I can make only fubar texts, not realy beauty, eh.

Prawie na początku, zaraz za "Pasożytami umysłu" był "Marzyciel" Lorda Dunsany'a. Utopiłam się w powolności rzeki, błocie i mgle. I poszukiwałam odtąd nieskończenie, niestrudzenie. Byleby uciec od powtarzalności. Dlatego tak bardzo spodobała mi się "Pelissa" - mnóstwo błota. Maź. Z tych powodów "Thorgal": las, dzicz, samotność, puste niedokrzyczane pytanie. I niejednoznaczność wyboru; jak ja zazdrościłam Kriss de Valnor... Rzeka w "Pelissie" i Danikenowskie spojrzenie na cywilizację wykrzywia. Patrzę na wszystko teraz z perspektywy jak na obligatoryjne cegiełki, stuknięcia niewidzialnego młotka. Czy jestem w stanie wyznaczyć granicę konieczności stuknięć? Czy też jestem tworzona nadal z przypadkowości, jak niezdarnie obijająca się bila? I czy nadal patrząc wstecz będę na tyle pewna stwierdzenia, czy nie zadrży mi głos, gdy powiem, że bez najmniejszego z kroków nie byłoby TAKIEJ mnie?

Boję się czytać nowe książki. Boję się, bo odkrywam pretensjonalność po drugim słowie. Znajduję fragmenty Kafki, Schulza, Dicka... Nawet w Sapkowskim znalazłam, co nietrudne, szkielet tego, co uznawałam za niepowielarne: motyw rycerza, nieprzyporządkowalności i pieniędzy w filmie "Ostatni smok" Roba Cohena; jakie to smutne.
Dlatego boję się czytać, by nie zweryfikować, poskładać zmultiplikowanego puzzla i zohydzić się lub po prostu rozczarować. Wydani razem "Barbarzyńca" i "Marzyciel" nie schodzą z mojej półki, nie wyściełają szafki swymi kartami; drwią z własnej niepodważalności. Czy z "Nenufi" * też zrobią para-płaszczyzny. Co tam jest poza powtarzalnością postmoderny? Kompilacja i ja?

I jeszcze jedno: bardzo mnie podobać się (sometimes watching... ooo great techers)...


I jeszcze drugie: jaki jest dobry aparat cyfrowy (nie za drogi i niekoniecznie wypasiony; taki prosty i dobry)?? No kto wie i podpowie??

* "Nenufi" to książka moja, ot co.